آماده شدن برای نبودن

انتشار پویا برای من تجربه خوب و شیرینی بود. نمی دونم چقدر موثر بوده، اصلن چند نفر نشریه رو دیدن، چند نفر خوندن، آیا کسی رو برای تجربه علمی جدیدی علاقمند کرده، چند تاش موشک شده و توی حیاط مدرسه پرواز کرده، توی چند تاش چغاله بادوم خوردن و چند تاش لابلای کاغذهای دوره دبیرستان بچه ها برای یادگاری آرشیو شده؟
به هر حال تمام تلاشم این بوده که کار درستی انجام بدم و توی این سالهای آخر معلم بودنم، بیشتر موثر باشم. کمتر حرف بزنم و بیشتر به کاری که فکر می کنم درست بوده بپردازم.
انتشار نشریه شروع جادویی داشت. خیلی زود اون چیزی شد که فکر می کردیم بعد از 2 سال بشه. دوستان همراه فراوان بودند و سخت کوش. (اسم بعضی هاشون توی ستون عمودی سمت چپ هست) از همه متشکرم که جا روبرای فعالیت من هم باز گذاشته بودن و کمتر ازشون نه شنیدم.
این روزها من دارم برای فعالیت نکردن در انتشار پویا، خودم رو آماده می کنم!
امیدوارم دوستان جدید زحمات گذشتگان رو ارج بگزارن، همونطوری که قبلی ها این کار رو کردن و قدیمی ها هم در ادامه فعالیتشون پایدار باشن.

با امید پیشرفت و موفقیت